Pan konsul Tadeusz Żyliński doradził, aby tym razem "Są Wsród Nas" rozpoczęło się serwowaniem napojów i pączków przed spotkaniem, ponieważ taki sposób sprzyja lepszemu nawiązaniu kontaktu z przybyłymi. Miał rację. Po recepcji, przejściu na główną salę i przywitaniu zebranych,  głos zabrał gospodarz spotkania, pan Żyliński. Głównym przesłaniem jego wypowiedzi była ważność działalności Polaków na emigracji - a w szczególności dzisiejszego "Gościa Wieczoru", Jerzego Różyckiego.

 

J. Różycki z rodziną

 

Pan Jerzy rozpoczął prezentację opowieściami z dzieciństwa - a urodził się w 1935 w Stanisławowie. Kresy po wojnie były wcielone do terytorium Związku Sowieckiego i tam rozpoczynał karierę tancerza. Opowiadał też o tzw. repatriacji do Polski w 1956, o pierwszych występach w zespole Śląsk, potem w Mazowszu i o pozostaniu w Montrealu w 1971.

 

Po części oficjalnej publiczność mogła obejrzeć medale, dyplomy uznania i inne ciekawe pamiątki, które Jerzy Różycki przyniósł na spotkanie. Potem były jak zwykle zdjęcia z bohaterem wieczoru i rozmowy.

 

Jerzy Adamuszek

 

Multimedia: Jerzy Peter

Zdjęcia i filmowanie: Paweł Ludera

Wraz z tymi zespołami występował jako solista w 39 krajach na najsławniejszych scenach teatralnych całego świata. Podziwiali go królowie, prezydenci i inni wielcy tego świata. Wystąpił też w 6 filmach i wielu programach telewizyjnych (m.in. Ed Sullivan Show). Przez wiele lat Jerzy Różycki uczył się kunsztu i wzbogacał swoją wiedzę w dziedzinie sztuki ludowej, współpracując z takimi znawcami folkloru jak Mira Zimińska-Sygietyńska, Stanisław Hadyna, Elwira Kamińska, Jerzy Wójcik, Michał Jarczyk, Witold Zapała, Wołodymir Petryk, Wasyl Czuperczuk, Aleksander Mojsejew i inni. Kilkakrotnie spotykał się z Rudolfem Nurejewem wymieniając opinie na temat pracy artystów baletu za granicą. Od 35 lat tj. od 1971 roku, kiedy osiedlił się w Montrealu, J. Różycki działa jako dyrektor i choreograf polonijnych zespołów tanecznych. Jego poświęcenie oraz miłość folkloru ludowego oraz do dzieci i młodzieży pochłaniała go zawsze bez reszty. U progu swej działalności, przy poparciu dyrektora rozgłośni radiowej K. Stańczykowskiego, który ogłaszał nabór, rozbudował zespół taneczny ,,Podhale,'' powiększając stan osobowy do ponad 60 osób. W roku 1972 dzięki wytężonej pracy zespół ten zdobył I nagrodę na festiwalu folklorystycznym w Rzeszowie. Cała Polonia zachwycała się wysokim poziomem tego zespołu. W 1973 r. za wstawiennictwem A. Morzajewa zorganizował znany dziś zespół ,,Tatry'', do którego w przeciągu dwóch lat wstąpiło 54 tancerzy.

.

"Skok przez nogę" wymyślony przez J. Różyckiego w 1956.

Młodzi artyści występowali w programach telewizyjnych jak i na festiwalach, m.in. na festiwalu ,,Polonia jutra'' w Toronto. Kolejnym stworzonym od podstaw zespołem to ,,Orlęta”, które prezentowały się m.in na Place-des-Arts i w Ottawie. W utworzeniu tego zespołu dopomógł wielce znany działacz polonijny I. Popławski, a J. Różycki przygotował go do występów na dwa festiwale folklorystyczne w Polsce (1978 i 1980). Kierował też zespołem ,,Polonez'', stworzonym w Lachine przy udziale K. Uszyńskiego, uczył tańca w polskich szkołach sobotnich i szkołach angielskich oraz na Uniwersytecie w Sherbrooke. Pracował w wielu jury i komisjach d/s artystycznych. Był powołany przez Biuro Sekretarza Stanu oraz Ministra Kultury pana Hajdasza do zorganizowania Ethno-Quebec Festiwal. Był mianowany dyrektorem tego Festiwalu. Otrzymał wiele nagród i dyplomów. Układał też tańce dla teatrów, m.in. w przedstawieniu ,,Fiddler on the Roof”. Oprócz tego interesował się zbieraniem folkloru słowiańskiego i jest znawcą folkloru huculskiego. Obecnie prowadzi 3 dziecięco-młodzieżowe grupy taneczne: ,,Maki'' ,,Wisła'' i ,,Tęcza''. Próby tych zespołów odbywają się w każdy piątek w sali Parafii Matki Boskiej Częstochowskiej. J. Różycki jest więc na terenie Montrealu pierwszym profesjonalnym choreografem polonijnych zespołów folklorystycznych i pionierem w dziedzinie tworzenia tych zespołów. Jego działalnośc wpisuje się w pielęgnowanie polskiego ducha narodowego. Jest tym, który zaszczepił młodzieży polonijnej, idącej w setki, miłość do polskiego tańca ludowego. Jako profesjonalista potrafił też nauczyć rzemiosła tanecznego. Wniósł wiele pomysłów do układów tanecznych, które do dziś przetrwały w ,,Śląsku'' i ,,Mazowszu”. Należą do nich m.in. skomplikowane przysiady i skakanie przez nogę. Tańce których naucza, to polonezy, krakowiaki, mazury, oberki, kujawiaki, a także rozmaite polki, tańce widowiskowe jak góralski czy marynarski, tańce wirowe(walce) czy zabawowe (miotlarz). Godnym uwagi jest, że polskie tańce wprowadza - obok tarantelli czy tańcy wielu innych narodów - do repertuaru włoskiego zespołu ,, Les Papillons”, którego jest dyrektorem artystycznym. Funkcję tę powierzyła mu włoska deputowana w rządzie federalnym - hon. senator Marissa Ferreti Barth. Za opiekę nad tym zespołem otrzymał dyplom uznania od Senatu Kanadyjskiego. Zespoły prowadzone przez J. Różyckiego uświetniały różne uroczystości. Występowały niezliczoną ilośc razy na różnych festiwalach, na opłatkach, święconkach, świętach narodowych, bazarach itd. Dziś nierzadko w dziecięcych grupach tanecznych tańczą dzieci byłych jego uczniów, a niektórzy jego wychowankowie zajmują się choreografią. Wytężona praca w dziedzinie popularyzacji polskiej kultury i pielęgnowanie ludowych tradycji są świadectwem głębokiego patriotyzmu J. Różyckiego. Za tę wspaniałą pracę należą mu się słowa najwyższego uznania.

Radosław Rzepkowski