21 stycznia 2012 odbyło się kolejne, 29-e spotkanie. „Gościem Wieczoru” był dr Andrzej Lizoń, naukowiec Polit. Warsz., konstruktor radarów. Spotkanie prowadził Jerzy Adamuszek. Ilustracja muzyczna: Dawid Orłowski - gitara klasyczna.

Andrzej Lizoń urodził się w 1932 roku w Warszawie. Po zakończeniu wojny w 1945 przeniósł się wraz z rodziną do Częstochowy. Tam w roku 1951 ukończył Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące z wyróżnieniem i rozpoczął studia na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej. W roku 1955 ukończył studia wyższe I stopnia uzyskując tytuł inżyniera techniki fal ultrakrótkich, a w roku 1958 studia II stopnia uzyskując tytuł magistra inżyniera radiolokacji. W roku 1965 otrzymał na Politechnice Warszawskiej stopień naukowy doktora nauk technicznych z dziedziny radiolokacji.

Od roku 1954 do 1984 był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Wydziału Elektroniki Politechniki Warszawskiej, kolejno jako asystent, starszy asystent, adiunkt w Katedrze Radiolokacji, a później w Instytucie Radioelektroniki i Telekomunikacji, od 1973 jako docent.

Od 1954 prowadził zajęcia dydaktyczne na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej w Laboratorium Techniki Impulsowej, Radiolokacji, a po otrzymaniu doktoratu wykłady z Podstaw Radiolokacji, Techniki Radiolokacyjnej, Systemów Radiotechnicznych, Teorii Sygnałów, Cyfrowego Przetwarzania Sygnałów, a od 1980 do 1984 w Uniwersytecie Technicznym w Oranie w Algerii. Był inicjatorem i propagatorem nauczania cyfrowego przetwarzania sygnałów w Polsce i w Algerii.

Był kierownikiem ok. 80 prac dyplomowych oraz promotorem i opiekunem 7 prac doktorskich z dziedziny cyfrowego przetwarzania cyfrowego sygnałów. Brał udział w opracowaniu i wprowadzeniu nowych metod kształcenia wykorzystujących w dużym stopniu indywidualizację studiów. Od 1973 pełnił funkcję zastępcy dyrektora do spraw nauczania w Instytucie Radiotechniki a później Telekomunikacji, od 1976 sekretarza Komisji Prac Doktorskich, a od 1977 sekretarza Zespołu Dydaktycznego przy Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. Za prace dydaktyczne otrzymał 4 nagrody Ministra Szkolnictwa Wyższego oraz 6 nagród Rektora Politechniki Warszawskiej.

Jego prace naukowe dotyczyły początkowo zagadnień zastosowania radiolokacji do zdalnego kierowania, później radiolokacji dopplerowskiej i jej wykorzystywania do wykrywania i pomiaru prędkości obiektów, a także cyfrowego przetwarzania sygnałów. Prace te dotyczyły analizy sygnałów i wydzielania zawartej w nich informacji. Z tej dziedziny przetłumaczył 3 książki z języka angielskiego.

Całość jego dorobku naukowego obejmuje 88 prac, w tym 45 oryginalnych publikacji, 11 referatów wygłoszonych na konferencjach krajowych i zagranicznych, 15 patentów, oraz 32 prace konstrukcyjne. Ważniejsze prace konstrukcyjne obejmują kilka rodzajów radarów do pomiaru prędkości i radar do badań lodowców. Za te prace uzyskał 4 nagrody Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, nagrodę Mistrza Techniki Życia Warszawy, 11 nagród Rektora Politechniki Warszawskiej, nagrodę Gdańskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej.

W 1984 roku przyjechał do Kanady, gdzie pracował w Canadian Aviation Elektronics, wykonując różne prace konstrukcyjne w szczególności komputerową symulację sygnałów odbieranych przy wykrywaniu łodzi podwodnych oraz komputerową symulację systemów nawigacyjnych. Od 1999 jest emerytem.